Życie prywatne Pochodził z Sośnicy, dzielnicy Gliwic. Wychował się w górniczej rodzinie bez tradycji sportowych. Z zawodu był technikiem-górnikiem, posiadał też uprawnienia instruktora piłki nożnej. W młodości pracował przy transporcie węgla w kopalni Sośnica. Nosił pseudonim Florek. Miał żonę Mariannę, z którą wziął ślub w 1958, a z nią córkę Zuzannę i syna. Wraz z małżonką został w 2008 odznaczony Medalem za Długoletnie Pożycie Małżeńskie. W reprezentacji Polski juniorów występował jego siostrzeniec, Werner Wieczorek.
W 1981, niedługo przed wprowadzeniem w Polsce stanu wojennego, wyjechał wraz z rodziną do Niemiec Zachodnich w odwiedziny do matki. Pozostał tam na zawsze, osiedlając się w Hamm, gdzie mieszkało wielu Ślązaków. Krótko szkolił juniorów w miejscowym klubie, pracował jednocześnie przez pięć lat jako operator maszyny w kopalni węgla kamiennego w Hamm. Na emeryturę przeszedł w 1986.
W 2011 został oficjalnym ambasadorem Górnika Zabrze. Wystąpił w dwóch filmach dokumentalnych: „O krok od pucharu - Górnik Zabrze 1969/1970” (2012) oraz „Ostatni mecz Ernesta Pohla” (2013).
W ostatnich trzech latach życia chorował, w końcowym okresie stracił kontakt z otoczeniem.