Wcześniej, w 1963 zagrał w pierwszym meczu finału Interligi o Puchar Ameryki z West Ham United (1:1, w rewanżu Polacy przegrali 0:1). Ostatni raz wybiegł na murawę w koszulce Górnika 15 listopada 1970 w meczu ligowym z ROW Rybnik (0:1).

Jako defensor prezentował wysoką klasę, cechowały go celne i dalekie wykopy z obu nóg, dobra gra głową, szybkość, orientacja i zdecydowanie. Jego wślizgi były czyste technicznie, atakował zawsze piłkę, nigdy nogi. Parę stoperów współtworzył ze Stanisławem Oślizłą. W I lidze wystąpił w 258 spotkaniach (zdobył dwie bramki), w Pucharze Polski zagrał 38 razy, a w rozgrywkach UEFA 26 razy. Dla Górnika rozegrał łącznie 337 oficjalnych spotkań, co plasuje go na czwartym miejscu w klubowej klasyfikacji wszech czasów, za Zygfrydem Szołtysikiem (512 gier), Oślizłą (404) i Erwinem Wilczkiem (400). Jest najstarszym w historii mistrzem Polski w barwach Górnika (w momencie zdobycia tytułu w 1971 miał 37 lat), przez długi czas był też najstarszym w ogóle piłkarzem zabrzan. Starały się o niego Bayer 04 Leverkusen i Werder Brema, nie zdecydował się jednak na zmianę ligi.