Na mocy pokoju wrocławskiego z 11 czerwca 1742 roku niemal cały Śląsk znajdujący się dotąd w Królestwie Czeskim został włączony do Prus. W 1742 roku Fryderyk II w nowej prowincji dokonał zmian w administracji, dzieląc dotychczasowe księstwo na dwa powiaty – ziębicki i ząbkowicki, zgodnie z wcześniejszym podziałem na dystrykty miejskie. Po podziale księstwo przestało istnieć jako jednostka administracji państwowej. Taki podział, oraz granice księstwa ziębickiego, którego nazwę stosowano do 1815 r., pozostały praktycznie aż do 1932 r. mimo podejmowanych kilku reform administracyjnych.
Granice księstwa W połowie XVIII w. skrystalizowały się granice księstwa ziębickiego, które w dużej mierze przypominają granice powiatu ząbkowickiego. Granica zachodnia przechodziła grzbietami Gór Sowich, Bardzkich i Złotych, przez które księstwo graniczyło z Hrabstwem Kłodzkim. Granica południowo-wschodnia z księstwem nyskim – księstwem biskupów wrocławskich – przebiegała od szczytu Jawornika Wielkiego w Górach Złotych aż po miejscowość Szklary w pobliżu Ziębic. Fragment tej granicy w pobliżu Ziębic stanowiła granica św. Jana. Od wschodu i północnego wschodu księstwo ziębickie graniczyło przez Wzgórza Strzelińskie i Dolinę Oławy z księstwem legnicko-brzeskim.