Każdy park posiada własny zestaw odrębnych przepisów szczegółowych określających właściwe prowadzenie działalności człowieka w taki sposób, aby miała ona jak najmniejszy wpływ na środowisko naturalne i różnorodność biologiczną.
Strefa zewnętrzna oznacza obszar sąsiadujących gmin, gdzie obowiązuje karta parku (charte du parc), forma planu ochrony obowiązującego 15 lat wprowadzona reformą parków narodowych z 2006. Strefa zewnętrzna jest zamieszkała, na jej terenie dopuszcza się działalność człowieka z poszanowaniem zasad zrównoważonego rozwoju, z uwzględnieniem potrzeb przyrody, lokalnych tradycji, turystyki, rolnictwa, leśnictwa, ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji przyrodniczej. Każdy park ma zdefiniowaną „optymalną strefę zewnętrzną” (aire optimale d'adhesion), tzn spójny z geografią i przyrodą strefy centralnej obszar otuliny, jednak znajdujące się na nim gminy przystępują dobrowolnie do postanowień karty. W praktyce, nie wszystkie samorządy lokalne się na to decydują, tworząc „potencjalną strefę zewnętrzną” (aire potentielle d'adhesion).