Dzięki PP „wielka piłka” mogła dotrzeć do najmniejszych miejscowości, a mecze posiadały możliwie najlepszą oprawę, stając się przy okazji „małymi lokalnymi świętami sportu”. Główne trofeum ufundował ówczesny prezydent RP Bolesław Bierut (walczono o nie później aż do edycji 1988/1989 włącznie), a w rozegranym 16 września 1951 na warszawskim Stadionie Wojska Polskiego finałowym meczu Ruch Chorzów (pod nazwą Unia Chorzów) ograł krakowską Wisłę (pod nazwą Gwardia Kraków) 2:0 (1:0). mały|150px|left|Trofeum Pucharu Polski przyznawane w latach 1952–1971 mały|180px|left|Trofeum Pucharu Polski przyznawane w latach 1972–1989 mały|150px|left|Trofeum Pucharu Polski przyznawane w latach 1990–1995 mały|180px|left|Trofeum Pucharu Polski przyznawane w latach 2002–2013 mały|180px|left|Trofeum Pucharu Polski przyznawane od 2014 r.
Swój epilog owa edycja miała cztery dekady później. 11 czerwca 1989 – podczas warszawskiego 62. Walnego Zgromadzenia PZPN – działacze Białej Gwiazdy wnioskowali bowiem o unieważnienie związkowych postanowień z lutego 1951 i przyznanie ich klubowi (jako ówczesnemu zwycięzcy ligi) tytułu mistrza Polski (kosztem chorzowian). Uznając, iż nie mają żadnych szans powodzenia w czasach PRL, zdecydowali się na to dopiero w „nowej Polsce”.