Projekt ten otrzymał oznaczenie zakładowe K-20 i spotkał się z dużym zainteresowaniem marynarki wojennej. Konstrukcja spełniała w największym stopniu wymagania dotyczące liczby zabieranych osób i osiągów.
W listopadzie 1957 roku rozstrzygnięto postępowanie, wybierając K-20. Kaman otrzymał kontrakt na budowę czterech prototypów oraz dwunastu maszyn przedseryjnych. Prototypy oznaczono jako HU2K, a przedseryjne egzemplarze jako HU2K-1. Oblot prototypowego śmigłowca odbył się 2 lipca 1959 roku. Była to konstrukcja jak na tamte czasy nowoczesna, wyposażona między innymi w chowane podwozie, rozbudowaną awionikę i autopilota. Wprowadzenie tak nowatorskich rozwiązań spowodowało jednak wydłużenie badań.
Śmigłowce przedseryjne weszły do służby w marynarce wojennej w 1962 roku, pod nowym oznaczeniem UH-2A i nazwą własną Seasprite. Zmiana wynikała z wprowadzenia w tym samym roku jednolitego systemu oznaczeń statków powietrznych lotnictwa USA. Pierwszym użytkownikiem była 2 Eskadra Śmigłowców Wielozadaniowych (HU-2), a w tym samym roku śmigłowce trafiły także na lotniskowiec USS „Independence” (CV-62) typu Forrestal. Był to pierwszy rejs operacyjny tego typu maszyn. W 1963 roku wprowadzono do eksploatacji kolejną odmianę – UH-2B, różniącą się od poprzedniej wersji rozbudowaną awioniką przystosowaną do lotów według wskazań przyrządów.