Stosunek do oryginału Przekład Słowackiego nie jest parafrazą czy adaptacją. Słowacki zachowuje bowiem wiernie wszystkie sceny dramatu, konstrukcję dramatyczną i wszystkie postaci. Różnice wynikają głównie z odmienności romantycznego stylu i poetyki. Tadeusz Miciński zestawiając fragmenty swego tłumaczenia z przekładem Słowackiego stwierdził, że jest ono przedziwnym przykładem zewnętrznej zgodności i zasadniczego przetworzenia w duchu.
Tłumaczenie Słowackiego jest utrzymywane w konwencji ewangelicznej przypowieści o niezłomności, ofierze i poświęceniu dla innych, męczeństwie, szlachetności ducha. Poeta wzbogaca samoświadomość bohatera, czyniąc z niego sługę Bożego. Podobny w tym staje się do niektórych bohaterów dramatów Słowackiego (tych tworzonych od 1842), gromadzących w sobie cechy charakteryzujące typ romantycznego indywidualizmu.