U niektórych osób reakcja ta może być wybitnie silna, co może doprowadzić nawet do wstrząsu anafilaktycznego, dlatego zaleca się ostrożność i unikanie lekkomyślnych zachowań.
Efekty te można zniwelować przy użyciu antyhistaminików, jednak nie każdy jest skuteczny (zazwyczaj potrzebne są te silniej działające) i nie każdy można bezpiecznie łączyć z dekstrometorfanem.
Inna aktywność biologiczna W badaniach na myszach stwierdzono, że dekstrometorfan, dzięki redukowaniu stresu oksydacyjnego, ogranicza miażdżycę i inne procesy zwężania światła tętnic.
Użycie medyczne Dekstrometorfan działa ośrodkowo na poziomie rdzenia (przedłużonego), tłumiąc suchy kaszel: w przebiegu przeziębienia, w zapaleniu gardła, oskrzeli czy krtani. Efekt przeciwkaszlowy jest wywoływany przez aktywację receptora σ1. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i zaczyna działać po 15–30 minutach od podania, a jego działanie utrzymuje się do 6 godzin.
Maksymalna dawka dobowa wynosi 120 mg. Jako działania niepożądane mogą wystąpić: senność, zawroty głowy, nudności, biegunka, niekiedy wzrost ciśnienia tętniczego.