Okręty miały dwie kotłownie i jedną maszynownię, w układzie liniowym, bardziej podatnym na uszkodzenia bojowe. Spaliny z kotłowni były odprowadzane przez dwa kominy. Siłownia zapewniała okrętom dużą szybkość maksymalną.
Służba w skrócie Isaac Sweers
Kadłub niszczyciela „Isaac Sweers” został w dniach 10–11 maja 1940 przeholowany do Wielkiej Brytanii i tam następnie ukończony w stoczni w Southampton. Projekt nieco zmieniono, dostosowując go do brytyjskiego uzbrojenia i wyposażenia. W miejsce dział 120 mm otrzymał 6 dział uniwersalnych 102 mm Mk XVI w trzech dwudziałowych stanowiskach z maskami przeciwodłamkowymi, z brytyjskim systemem kierowania ogniem. Otrzymał ponadto przewidziane dla niego 4 działka plot. 40 mm oraz 2 poczwórnie sprzężone wkm-y przeciwlotnicze 12,7 mm (we wrześniu 1942 mało efektywne wkm-y plot. zamieniono na 4 działka Oerlikon 20 mm). Z nowym zestawem uzbrojenia uzyskał duże możliwości zwalczania celów powietrznych. Po wyposażeniu, „Isaac Swers” wszedł do służby we flocie holenderskiej stacjonującej w Wielkiej Brytanii 29 marca 1941. Nosił znak burtowy G83.