Akt II Tyzyfona przyprowadza Tezeusza przed oblicze Plutona. Tezeusz prosi boga świata podziemnego o łaskę, by mógł zostać w jego królestwie w zamian za przyjaciela. Pluton odmawia mu jednak. Nikt nie ma możliwości wybierać sobie chwili śmierci. Tezeusz nie może zastąpić przyjaciela, nie może też wszakże bezkarnie wyjść z podziemi. Zostanie tu jako żywy niewolnik do śmierci. Zrozpaczony Tezeusz wzywa na pomoc swego ojca Posejdona, który obiecał mu, że spełni jego trzy życzenia. Pierwszym było umożliwienie mu zejścia do podziemi, drugim niech będzie umożliwienie wyjścia. Pluton ulega prośbie brata i wypuszcza Tezeusza. Przed wyjściem bohatera zwraca się jednak do Parek, by objawiły mu jego przyszłość. Chociaż opuści piekło, znajdzie piekło w swym domu.
Akt III Fedra wzywa Wenus, żeby skłoniła ku niej serce Hipolita. Młodzieniec nadchodzi i jest zdziwiony, że Fedra, o której myślał, że go nienawidzi, jest mu przychylna, a nawet ofiaruje mu tron. Kiedy jednak wyjawia jej swą miłość do Arycji wpada w gniew i prosi w rozpaczy Hipolita, żeby przebił ją swym mieczem. Gdy próbuje wyrwać mu miecz i skierować go przeciw sobie wchodzi Tezeusz. Skonfundowana Fedra wychodzi, a Hipolit odmawia złożenia wyjaśnień. Oenona, chcąc ratować swą panią, oskarża Hipolita o próbę gwałtu na niej.