2P 2, 4; i służy szatanowi – Ap 12, 9; Mt 25, 41.
W teologii rzymskokatolickiej i demonologii Współczesne rzymskokatolickie ujęcie naukowe i pastoralne (reprezentowane m.in. przez egzorcystę i teologa ks. dr. Chada Rippergera) w oparciu o syntezę św. Tomasza z Akwinu kładzie nacisk na następujące prawdy dogmatyczne i demonologiczne: Brak tożsamości z duszami ludzkimi: Człowiek po zgonie staje się duszą odłączoną (duchem niematerialnym), lecz z racji natury nie staje się aniołem. Ciało ludzkie zostanie mu przywrócone przy zmartwychwstaniu ciał. Z kolei aniołowie są bytami bezcielesnymi i nie potrzebują ciał do dopełnienia swej natury duchowejŚw. Tomasz z Akwinu, Suma Teologiczna, I, q. 75, a. 7.C. Ripperger, The Theology of Guardian Angels, Wprowadzenie do angelologii katolickiej, 2007.. Wymiana myśli (telepatia anielska): Komunikacja między aniołami dokonuje się bezpośrednio „umysł do umysłu”. Wyższy anioł kieruje natchnienie ku niższemu mocą swojej woli po uprzednim zasygnalizowaniu woli kontaktu. Wyżsi aniołowie mogą również wspomagać i rozświetlać procesy poznawcze niższych aniołów, ułatwiając im lepsze zrozumienie pojęć duchowychŚw. Tomasz z Akwinu, Suma Teologiczna, I, q. 107, a.