Czasami wybór ten postrzegany jest jako powierzenie Żydom szczególnej misji – bycia światłem dla narodów i przykładem przymierza z Bogiem opisanego w Torze. Po raz pierwszy zostało to wyraźnie nakreślone w Księdze Rodzaju 12:2: „Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem”.
Mimo że pojęcie „wybraństwa” może być przez niektórych rozumiane jako oznaczające supremację etniczną konserwatywny judaizm zaprzecza temu, twierdząc, że w wyniku bycia wybranymi Żydzi ponoszą również największą odpowiedzialność, co pociąga za sobą najsurowszą karę za nieposłuszeństwo. Idea narodu izraelskiego jest rezultatem niezbadanej woli Boga, a nie szczególnych zasług tego narodu. Wszystkie nieszczęścia jakie spotykają Żydów są karą za zawiedzenie boskich oczekiwań (Iz 2,3; 60, 1-3; Mi 4,2; Za 8, 13.23) – Izraelici nie grzeszyli bardziej, ale jako naród wybrany są surowiej karani.„Niewiele przekonań było przedmiotem tak wielu nieporozumień jak doktryna „ludu wybranego”. Tora i prorocy jasno stwierdzili, że nie oznacza to żadnej wrodzonej wyższości Żydów. Jak powiedział Amos (3:2): „Spośród wszystkich rodów ziemi, poznałem tylko was, dlatego i was nawiedzę za wszystkie wasze winy.”.