Niektóre zakony męskie (np. Pijarzy) także prowadziły szkoły, ale w tym przypadku nie byli potrzebni zakonnicy do obsługi, ponieważ do tych szkół (w przeciwieństwie do instytucji prowadzonych przez zakony żeńskie) wstępowali chłopcy w starszym wieku (np. kilkanaście lat), którzy mogli zajmować się takimi pracami, jak również szkoły takie korzystały w razie potrzeby z pracy świeckich pracowników najemnych. W zakonach żeńskich w XX w. podział na chóry także zaczął tracić rację bytu, ponieważ w tym okresie zaczął zmieniać się charakter instytucji prowadzonych przez te zgromadzenia – zamiast sierocińców (i innych instytucji przeznaczonych dla małych dzieci) zakony te zaczęły (podobnie do zakonów męskich) prowadzić szkoły dla starszych dziewcząt, które nie wymagały obsługi.
Podział na chóry formalnie istniał do soboru watykańskiego II, który go zniósł.
Zobacz też
oblat
Bibliografia Blaschke Jorge, Tajemnice średniowiecza. Sekretna historia zakonów, Świat książki Bertelsmann Media, Warszawa 2007, . Klasztor w kulturze średniowiecznej Polski. Materiały z ogólnopolskiej konferencji naukowej zorganizowanej w Dąbrowie Niemodlińskiej w dniach 4-6 XI 1993 przez Instytut Historii WSP w Opolu i Instytut Historyczny Uniwersytetu Wrocławskiego, pod redakcją Anny Pobóg-Lenartowicz i Marka Derwicha, Opole 1995. Cystersi w kulturze średniowiecznej Europy, red. Jerzy Strzelczyk, Poznań 1992.
Kategoria:Zakony katolickie