Jednym z najmniejszych pławikoników jest Hippocampus pontohi, osiągający do 1,7 cm długości.
Ekologia i zachowanie Przebywają wśród koralowców, alg, korzeni drzew namorzynowych, traw morskich, niektóre gatunki występują przy otwartych piaszczystych lub błotnistych dnach, niektóre w estuariach i lagunach. Zwyczaje większości gatunków nie zostały zbadane na wolności. Słabo pływają. Są szczególnie narażone na niszczenie środowiska przez człowieka. Dorosłe osobniki mają niewielu naturalnych wrogów ze względu na dobre maskowanie się oraz nieatrakcyjne dla drapieżnika płytki kostne; pławikoniki znajdowano w żołądkach większych ryb, np. tuńczyków i dorad; są zjadane także przez płaszczki, pingwiny i inne ptaki wodne.
Pożywienie Niewiele jest badań dotyczących składu pokarmu dziko żyjących pławikoników; wiadomo, że zjadają drobne widłonogi, obunogi, krewetki i skorupiaki z rodzaju Mysida. Podczas żerowania wydają klikające dźwięki. Stosują specjalną technikę, zwaną w języku angielskim pivot feeding. Zbliżają się do ofiary lub czekają, aż ta z kolei zbliży się do ich pyska. Po nagłym obrocie głowy zwiększają średnicę otworu gębowego, co zasysa ofiarę do jamy gardzielowej.