Kult mały|Brązowa rzeźba Biruty w miejscu jej domniemanego pochówku Według legend Biruta jako wajdelotka mieszkała na wzniesieniu (a właściwie porośniętej lasem wydmie) w Połądze nazwanym na jej cześć wzgórzem Biruty, na którym została potem pochowana. Kult Biruty sięga co najmniej XVI wieku. W swojej kronice Stryjkowski pisał o deifikacji Biruty po jej śmierci oraz o tym, że na własne oczy widział, jak Żmudzini i Kurowie uroczyście obchodzą święto Biruty na świętym wzgórzu. Tak samo o świętym wzgórzu w Połądze w swoich pracach wspominał Mateusz Pretoriusz. W jezuickich dokumentach z XVIII wieku wzmiankowana jest Biruta - bogini, strażniczka zwierząt domowych. Ilość miejsc nazwanych na cześć bogini odzwierciedla jej znaczenie i powszechność jej kultu wśród Żmudzinów i Kurów.
Wraz z chrystianizacją Litwy w 1506 roku na wzgórzu wzniesiono kaplicę pod wezwaniem świętego Jerzego. W 1869 roku wzniesiono tam stojącą do dziś neogotycką kaplicę według projektu architekta K. Mejera. Kult Biruty ewoluował – jej postać i miejsce kultu, na którym była czczona, zostały zastąpione wierzeniami chrześcijańskimi. Znany jest przekaz z połowy XIX wieku, wedle którego miejscowa chrześcijanka modliła się przy grobie „świętej Biruty”.