Pracował jako nauczyciel w Zabłociu (1920-1923). Studiował historię na Uniwersytecie Poznańskim (1923-1928). Mieszkał przy ul. Wały Wazów 23 w Poznaniu. Podjął pracę w swojej Alma Mater, najpierw jako młodszy, potem jako starszy asystent przy seminarium historii średniowiecznej. W 1929 zdobył stopień naukowy doktora nauk humanistycznych (promotor: prof. Kazimierz Tymieniecki). W latach 1929–1931 studiował w Kopenhadze, Berlinie i Paryżu. Następnie uzyskał habilitację i docenturę (1934).
Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 marca 1923 w korpusie oficerów piechoty. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do 55 Poznańskiego Pułku Piechoty w Lesznie.
Walczył w kampanii wrześniowej. Został żołnierzem Armii Polskiej na Wschodzie i w stopniu kapitana przebył Bliski Wschód, Palestynę i Egipt. W latach 1942–1945 był redaktorem „Biblioteki Naukowej” i współredaktorem dwóch zeszytów „Kwartalnika Historycznego na Wschodzie”. Pod pseudonimem Sławomir Zawada publikował artykuły i książki (m.in. Wybuch wojny w świetle dokumentów dyplomatycznych, 1942).