Krótko po wydaniu tej ostatniej Hrebinka po powrocie z podróży na Ukrainę ożenił się z Marią Rostenberg. Słynął ze swojej działalności społecznej – w 1847 roku we wsi Rudce na rodzimej Połtawszczyźnie ufundował parafialną szkołę dla wiejskich dzieci. Przed śmiercią opublikował jeszcze szkic Pietierburgskaja storona (Петергбурская сторона, 1845) i powieści: Zaborow (Заборов, 1847) oraz Prikluczenija siniej assignacii (Приключения синей ассигнации, 1847). Dziełem jego życia były jednak zbiory pisanych prozą utworów, które zaczął publikować w 1846 r. i do końca 1848 r. wydał 8 tomów. Po śmierci Hrebinki jego ciało przewieziono i pochowano w chutorze, z którego pochodził.
Ulubionym gatunkiem Hrebinki była bajka, która na Naddnieprzu od wieków miała bogatą tradycję, a nawrót jej popularności przypadł na XVIII w. Dzięki twórczości Skoworody i Kryłowa, Hrebinka inspirował się zdobyczami poprzedników, nadał swoim bajkom jednak szerszy kontekst, zawierając w nich realia i mentalność prostych ludzi. Dzięki temu bajki Hrebinki można traktować jako źródło wiedzy o ówczesnych realiach, np. traktowaniu przez władze carskie ludności ukraińskiej. Głównym bohaterem jest na ogół prosty wieśniak, zmuszony przeciwstawić się bogatemu i chciwemu panu. Większość bajek Hrebinki odwołuje się do tradycji i ludowości, do motywów narodowych.