W 1834 r. po opuszczeniu armii Hrebinka wyjechał do Sankt Petersburga, a wiosną tego roku opublikowano zbiór jego bajek Małorossijskije prikazki (Малороссийские приказки). W czerwcu 1835 r. Iwan Soszenko poznał Hrebinkę z Tarasem Szewczenką, któremu 5 lat później Hrebinka pomógł wydać drukiem zbiór wierszy Kobziarz (Кобзар). W 1837 r. Hrebinka otrzymał posadę nauczyciela języka rosyjskiego w pułku dworskim. Zaangażował się również w ideę wydania ukraińskich wierszy drukiem jako dodatku do czasopisma „Otieczestwiennyje Zapiski” („Отечественные Записки”). Otrzymawszy od redakcji odmowę, zebrane utwory opublikował w 1841 r. w zbiorze Łastiwka (Ластiвка). Ta sama gazeta zaproponowała mu jeszcze w tym samym roku publikację jego powieści Zapiski studienta (Записки студента), a periodyk „Utrienniej zarie” („Утреннeй заре”) wydrukował kolejną powieść – Kulik (Кулик). Następne powieści Sienia (Сеня), Czajkowskij (Чайковский) i Doktor (Доктор) ukazywały się w latach 1842, 1843 i 1844.