Niedługo potem pojawiły się bęben fonografu i płyta gramofonowa, pozwalające na odwzorowanie fali dźwiękowej (w odróżnieniu od kolczastego walca, zapisującego de facto sekwencje wciskanych klawiszy instrumentu).
Kolejnym etapem rozwoju nośników danych było opracowanie nośników magnetycznych. Pierwsze próby podjął Valdemar Poulsen konstruując telegrafon, w którym dźwięk był rejestrowany na stalowym drucie przez jego odpowiednie magnesowanie. Szerzej używane wczesne nośniki magnetyczne to papierowe, stalowe bądź nylonowe taśmy magnetyczne i oparte na nylonowej wersji kompaktowe aplikacje w postaci kasety wideo, kasety magnetofonowej.
Motorem napędzającym pojawianie się nowych nośników danych stał się rozwój techniki komputerowej. Pierwsze komputery jako wejścia oraz jako pamięci używały nośników istniejących na rynku: papierowych kart i taśm perforowanych, szpul taśmy magnetycznej. Kaset magnetofonowych używano jako nośnika programów dla komputera Atari jeszcze w końcówce lat 80. W komputerze Elliot 803 użyto taśmy perforowanej zrealizowanej na kliszy fotograficznej.