Kolejnym przełomowym wydarzeniem w konstruowaniu nośników danych było opracowanie medium, które mogłoby być odczytywane bezpośrednio przez maszynę. Pionierskie prace w tej dziedzinie prowadził Bastile Bouchon, który w 1725 roku opracował perforowaną taśmę papierową, sterującą krosnem. Pomysł ten rozwinął Joseph Marie Jacquard, zastępując taśmę plikiem kart perforowanych. W czasach Bouchona powstały też inne nośniki odczytywane przez maszyny wygrywające melodie, jak walce kolczaste orchestrionów i katarynek. Adaptacją koncepcji taśmy perforowanej na potrzeby wszelkiego rodzaju szaf grających i pozytywek były perforowane dyski, kartonowe lub metalowe.
Wspólną wadą wymienionych nośników była niska gęstość zapisu, która w połączeniu ze stanem ówczesnej techniki w praktyce uniemożliwiała konstruowanie rozwiązań pozwalających na zapis i odczyt szerokiego spektrum typów danych.
Sytuacja ta zaczęła ulegać zmianie wraz z opracowaniem na początku XIX wieku materiałów światłoczułych na potrzeby fotografii. Szklane płytki powleczone warstwą światłoczułą, a później błona fotograficzna stanowiły nośniki pozwalające na wierne rejestrowanie obrazu.