W 1283 roku książę Leszek Czarny zwołał do Osieka zgromadzenie rycerstwa.
Według zapisków Joannisa Długosza ówczesny gród Osiek leżał w pobliżu Koprzywnicy, posiadał drewniany kościół parafialny, którym zarządzał Paweł Szmytowski, duchowny herbu Ostoja. Ów kościół był własnością państwową, należną do każdorazowego władcy Polski, a oddany został pod opiekę opactwa benedyktyńskiego na Łysej Górze (Świętego Krzyża) wraz z grodem. Jednocześnie zobowiązano się (opat owego klasztoru razem z Bolesławem V Wstydliwym nadał takie prawo), że z tego tytułu odprowadzane będzie do 5 grzywien srebra, z zamiennością od żup soli z Bochni; które będą przekazywane naprzemiennie. Jednak oprotestowywano to postanowienie. Sąd określił, że stopniowo będzie się równać do tej kwoty. Ostatecznie Władysław II Jagiełło orzekł, że owe 5 grzywien w równej wielkość będzie przekazywanych do kasy państwa, czy to z Bochni, czy z Osieka według oszacowania im właściwego.