Ławrze Korniłowie wzbudził podejrzenia o zaangażowanie Naczpolu w próbę obalenia Rządu Tymczasowego i spotkał się z odpowiedzią Feliksa Dzierżyńskiego na łamach „Trybuny”. W sierpniu 1917 wziął udział w zjeździe politycznym zorganizowanym w Moskwie przez Komitet Narodowy Polski, w okresie po rewolucji październikowej był prelegentem tamtejszego Klubu Narodowego i Komitetu Polskiego Zjednoczenia Międzypartyjnego. Od połowy 1917 uczestniczył w tworzeniu I Korpusu Polskiego w Rosji pod dowództwem gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego jako oficer oświatowy, zajmując się propagandą wśród żołnierzy; wizytował oddziały rozlokowane na terenie Białorusi i Ukrainy, m.in. w rejonie Kijowa, Bychowa i Mohylewa.

Jego synem był Jarosław Tadeusz Miciński (1898–1971), reżyser i kierownik artystyczny, pracownik teatru „Reduta”, a bratankiem eseista Bolesław Miciński (1911–1943).

Śmierć W lutym 1918 Miciński wyruszył z żoną, córką i synem przez Smoleńsk do Polski. Zaginął w niejasnych okolicznościach przebywając u krewnej Marii Baranowskiej-Dohrn na Białorusi.

5 sierpnia 1925 na łamach „Kuriera Warszawskiego” ukazał się artykuł Stanisława Strumph-Wojtkiewicza, przedstawiający dwie relacje śmierci Tadeusza Micińskiego.