Wiele gór lodowych odrywa się również od niewielkich, lecz wartko płynących lodowców szelfowych takich jak Lodowiec Szelfowy Amery’ego.

Antarktyczne góry lodowe osiągają ogromne rozmiary – z reguły mają od kilku do kilkudziesięciu kilometrów średnicy, ich grubość sięga 200–400 m a ich wysokość ponad powierzchnię wody to 30–50 m. Roztapiają się średnio po 13 latach.

Arktyka W strefie polarnej półkuli północnej źródłem większości gór lodowych są lodowce Grenlandii schodzące z lądolódu grenlandzkiego. Co roku powstaje tak ok. 10 tys. gór lodowych i średnio 473 wpływa na szlaki wodne na Oceanie Atlantyckim. Duże jęzory lodowcowe odprowadzające lód z lądolodu wkraczają do morza poprzez doliny na obrzeżach Grenlandii, cieląc się i tworząc liczne góry lodowe. Najbardziej znanym z tych lodowców jest uchodzący do fiordu Ilulissat Jakobshavn Isbræ (gren.: Sermeq Kujalleq). Od lodowca co roku odrywa się 35 km³ lodu, co stanowi ok. 10% wszystkich gór lodowych powstających rocznie na Grenlandii. Góry przemieszczają się przez wody fiordu z prędkością ok. 40 m na dzień i gromadzą się przy wylocie fiordu do morza. Następnie wpływają do zatoki Disko i unoszone są dalej na otwarty ocean, stanowiąc zagrożenie dla żeglugi na północnym Atlantyku.