Niektóre z nich docierają nawet na Bermudy.
Źródłem wielu wysp lodowych w Arktyce był lodowiec szelfowy Ward Hunt Ice Shelf na Wyspie Ellesmere’a w Kanadzie, lecz wskutek zmian klimatycznych lodowiec ten zanika – więcej lodu odrywa się niż przybywa. Wyspy lodowe z Wyspy Ellesmere’a dostają się do Wiru Morza Beauforta, przez co kołują przez jaki czas, zanim wypływają przez Cieśninę Fram na Ocean Atlantycki. Najsłynniejszą wyspą lodową z tego regionu była góra lodowa T-3 (Fletcher’s Ice Island), na której w latach 1952–1974 funkcjonowała stacja badawcza, gdzie prowadzono m.in. badania z zakresu akustyki.
Góry lodowe Arktyki są mniejsze, charakteryzują się bardziej nieregularnymi kształtami i łatwiej się rozpadają niż góry lodowe Antarktydy. Roztapiają się średnio po 4 latach.
Monitorowanie i nazewnictwo thumb|Góra lodowa, z którą prawdopodobnie zderzył się „Titanic”, zdjęcie wykonane przez głównego stewarda liniowca Prinz Adalbert rankiem 15 kwietnia 1912 roku kilka mil na południe od miejsca, w którym zatonął „Titanic”