Kiedy pismo klinowe ujawniło swoje sekrety, odcyfrowanie innych zapisanych nim języków nie stanowiło problemu. Charakterystycznymi cechami pisma klinowego były zjawiska:
słowo nigdy nie było dzielone i przenoszone do następnej linijki (Grotefend 1814) liczba różnych znaków w sposób oczywisty uzmysłowiła, że nie jest to pismo alfabetyczne lecz sylabiczne, jak nazwał je Grotefend niektóre znaki pisano fonetycznie albo ideograficznie, co oznacza, że ten sam znak mógł równie dobrze wyrażać dźwięk odpowiadający sylabie, jak i pojęcie wyrażone słowem (Hincks 1850)
Zobacz też asyryjskie hieroglify
Przypisy
Wybrana literatura A. Mierzejewski, Tajemnice glinianych tabliczek, Warszawa 1981; A. Mierzejewski, Sztuka starożytnego wschodu, t. I, Warszawa 1981; C.B.F. Walker, Pismo klinowe, Warszawa 1998; L. Lipin, A. Biełow Gliniane księgi, tł. J. Brodzki, WP Warszawa 1956. P. Garelli, Asyriologia. Odkrywanie Wschodu Starożytnego, tłum. M. Korotaj, Warszawa 1998