Historia Archeolodzy wiążą naród Kereków z proto-itelmeńską grupą etniczną, żyjącym w I poł. I tysiąclecia n.e. (N.N. Dikow). Do czasu przybycia Rosjan na wybrzeże Morza Beringa obszar osadniczy Kereków rozciągał się od estuarium Anadyr do ujścia Opuki. W XVIII wieku, podczas brutalnych starć pomiędzy Czukczami i Koriakami, Kerekowie zostali zaatakowani przez oba ludy. Mężczyzn zabijano, zaś kobiety i dzieci kereckie brano w niewolę. Kerecy, nie mogąc stawić skutecznego oporu, chronili się w jaskiniach i innych odosobnionych, skalistych miejscach. Epidemie i konflikty etniczne zdziesiątkowały Kereków. W. W. Leontjew napisał: „Nie przez przypadek wielu badaczy uważało Kereka za najbardziej nieszczęśliwe plemię na północnym wschodzie”. W XIX–XX wieku Kerekowie nazywani byli zwykle Koriakami. Według spisu z 1897 r. żyło w regionie 102 Kereków.
Zobacz też język kerecki
Przypisy
Kategoria:Grupy etniczne Kategoria:Etnografia Rosji Kategoria:Rdzenni mieszkańcy Syberii