W leksyce języka możemy znaleźć również elementy języka Inuitów.
Język kerecki nie był językiem pisanym (był językiem komunikacji werbalnej między członkami etnosu). Zachowało się około 4-5 tysięcy słów tego języka. Pierwszy opis języka kereckiego sporządził radziecki specjalista z dziedziny paleoazjatyki P. Skorik, badania prowadzone były w latach 1954–1956. Badacz radziecki Władilen Leontjew kontaktował się w latach siedemdziesiątych ze starszymi ludźmi, którzy jeszcze pamiętali swój ojczysty język. Archeolog Aleksandr Oriechow badał również starożytne miejsca kultury Kerek i Lakhta. Według danych z 1991 roku, już tylko trzy osoby mówiły w tym języku: Jekatierina Chatkana, Nikołaj Jetynkeu (dialekt miejnypilgyński), Iwan Uwargyrgyn (dialekt chatyrski). Wszystkie wymienione osoby, oprócz kereckiego, znały również języki czukocki i rosyjski. Historia trudnego życia wspomnianej J. Chatkany została szczegółowo opisana przez etnografa i folklorystę Władilena Leontjewa.