Przejęcie idei przez polityków Większego rozmachu idea integracji nabrała po zaangażowaniu się w jej promowanie polityków francuskichGeneza francuskich pomysłów okresu międzywojennego sięga sojuszu z Rosją carską. Francuzi, mając na uwadze znikome znaczenie Związku Radzieckiego w niepewnym wersalskim ładzie, dążyli za wszelką cenę do utrzymania pokojowego status quo w Europie, co odbywało się poprzez inicjatywy: F. Herriota – regionalnego paktu europejskiego funkcjonującego na zasadzie równości państw członkowskich (1924 r.), czy też w postaci szerszej konfederacji europejskiej autorstwa Brianda (1929 r.), zob. A. Wolff-Powęska, Wspólna Europa. Mit czy rzeczywistość?, Poznań 1990, s. 110. Eduarda Herriota, czy Aristide Brianda – zabiegającego o poprawę stosunków francusko-niemieckich, co ważne, mającego poparcie podobnie myślącego swego niemieckiego partnera Gustava Stresemanna. W 1927 roku A. Brianda mianowano honorowym przedstawicielem Unii Paneuropejskiej. Inicjatorzy myśleli zarówno o współpracy politycznej, jak i ekonomicznej. Francuz w swoim exposé na forum Ligi Narodów – 5 września 1929 roku przedstawił interesujący projekt. Przemawiając, zwrócił uwagę słuchaczy na zależność: