Przed wybuchem wojny sześciodniowej Siły Obronne Izraela posiadały 400 czołgów Szot, które wówczas razem z Magachami stanowiły główną siłę uderzeniową. mały|lewo|220x220px|Szot Kal z armatą L7 kal. 105 mm Mimo że czołgiści pozytywnie ocenili pancerz, to zwrócono uwagę na małą prędkość czołgu i słabą moc silnika. Jego wady były szczególnie zauważalna podczas ofensywy na pustyni Negew. Ponadto problemem była mała pojemność baków wynosząca ok. 460 litrów. Postanowiono wymienić silnik Meteor na silnik Diesla Teledyne Continental AVDS-1790-2A o mocy 750 KM. Zmniejszyło to podatność silnika na pożary. Wymieniono skrzynię biegów Merritt-Brown Z51R na automatyczną skrzynię Alison CD-850-6, co znacznie ułatwiło proces szkolenia czołgistów. Ulepszono system hamowania i powiększono pojemność zbiorników paliwa. W 1970 roku, po trzech latach prac modernizacyjnych, do służby wszedł Szot Kal. Od razu został on przyjęty na stany jednostek pancernych i przekazany do służby na Wzgórzach Golan, a także na linii Bar-Lewa na Synaju. Wprowadzanie czołgów Szot Kal przyspieszyło zmiany w strukturze jednostek pancernych.