Osadnictwo Osiedla obronne wznoszono w naturalnie chronionych miejscach na szczytach odosobnionych wzniesień, półwyspach, wyspach, wysokich brzegach rzek i jezior lub w dolinach rzek. Dodatkowo broniono je kamiennymi, kamienno-ziemnymi wałami, rowami, palisadami i częstokołami. Domy słupowe z kamiennymi paleniskami pośrodku i jamą przypiecową. Specyficzne osiedla budowane na pomostach rusztowych z pni drzewnych układanych na podmokłych wysepkach, w płytkich zatokach jezior i rzek. Ruszty o powierzchni 2-3 arów mieściły zwartą zabudowę składającą się z 6–8 budynków mieszkalnych, otoczone były palisadami, z lądem łączyły je pomosty na palach. Najwcześniejsze znane osiedla, okolice Ełku, Giżycka, Gołdapi i Węgorzewa (woj. warmińsko-mazurskie). W okresie lateńskim upowszechniły się na całym obszarze występowania kultury: np. Tulewo (woj. mazowieckie powiat wyszkowski), Czarne (woj. warmińsko-mazurskie, powiat piski). Osiedla wysoczyznowe – Mardaki (woj. warmińsko-mazurskie), Kretowiny (woj. warmińsko-mazurskie powiat ostródzki).
Nieliczne osady otwarte ze skromnym inwentarzem lokowane były wokół grodów obronnych w odległości 2-3 km.