Największa eksplozja miałaby miejsce tuż poniżej granicy Chandrasekhara, przy około 1,41 masy Słońca i trwałaby około 101100 lat, a najmniejsza eksplozja miałaby miejsce przy około 1,16 masy Słońca i trwałaby około 1032000 lat, co stanowiłoby około 1% wszystkich czarnych karłów. Jedynym głównym zastrzeżeniem jest fakt, że rozpad protonów zmniejszałby masę czarnego karła o wiele szybciej, niż zachodzą procesy pyknonuklearne, zapobiegając jakiejkolwiek eksplozji supernowej.
W najnowszych badaniach zbadano „szybkość parowania i czas rozpadu nieobracającej się gwiazdy o stałej gęstości spowodowane tworzeniem się par wywołanych krzywizną czasoprzestrzeni i zastosowano to do zwartych pozostałości gwiazd, takich jak gwiazdy neutronowe i białe karły”. Autorzy stwierdzają w szczególności, że charakterystyczny czas parowania białych karłów wynosi ≥ 1078 lat, czyli o wiele mniej niż wcześniej przypuszczano. Jednakże inni autorzy zauważyli, że tworzenie par grawitacyjnych nie może wydarzyć się w przypadku obiektów takich jak białe lub czarne karły, w związku z czym czas życia czarnych karłów prawdopodobnie będzie tym, który został poprzednio oszacowany.
Przyszłość Słońca