jednakże, jeśli istnieją słabo oddziałujące masywne cząstki (WIMP), oddziaływania pomiędzy tymi cząstkami mogą utrzymywać znacznie wyższą temperaturę niektórych białych karłów przez około 1025. Jeżeli protony nie są stabilne, temperatura białych karłów również będzie utrzymywana dzięki energii uwalnianej z rozpadu protonów. Przy hipotetycznym czasie życia protonu wynoszącym 1037 lat, Adams i Laughlin obliczyli, że rozpad protonów zwiększy temperaturę efektywną powierzchni starego białego karła o masie jednej masy Słońca do około 0,06 K (–273,09 °C; –459,56 °F). Chociaż temperatura ta jest niska, uważa się, że jest cieplejsza niż temperatura mikrofalowego promieniowania tła 1037 lat w przyszłości.

Spekuluje się, że niektóre masywne czarne karły mogą ostatecznie wywołać wybuchy supernowych. Zjawisko to wystąpi, jeśli procesy (oparte na gęstości) przekształcą większość gwiazdy w , który rozpada się w żelazo poprzez emisję pozytonu. Obniżyłoby to granicę Chandrasekhara dla niektórych czarnych karłów poniżej ich rzeczywistej masy. Jeżeli ten punkt zostałby osiągnięty, biały karzeł uległby zapadnięciu się i zainicjowana zostałaby niekontrolowana fuzja jądrowa.