W latach 1918–1923 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim.

Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej (brał udział w walkach pod Nowymi Święcianami, Podbrodziem, Bezdanami, Wilnem i Ejszyszkami) oraz w III powstaniu śląskim (od 2 maja do 15 sierpnia 1921 jako zastępca dowódcy plutonów rozbiórkowych zwanych Grupą Wawelberga). W lutym 1924 został przydzielony z 79 pułku piechoty w Słonimiu do Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie. Od 1926 był oficerem polskiego wywiadu wojskowego. W Oddziale II Sztabu Generalnego pracował na stanowisku referenta spraw ukraińskich. W latach 1928–1939 kierował Ekspozyturą nr 2 Oddziału II Sztabu Generalnego, która w odróżnieniu od innych ekspozytur nie funkcjonowała jako organ terenowy polskiego wywiadu, lecz zajmowała się organizacją sabotażu i dywersji na wypadek wojny na terenie państw ościennych. W latach 30. był zastępcą kierownika „K 7” (Komitet Siedmiu). W 1938 Ekspozytura nr 2 uczestniczyła w zorganizowaniu dywersji na Zaolziu, a w 1939 w operacji „Łom” na Rusi Zakarpackiej. We wrześniu 1939 był szefem Wydziału „F” Sztabu Naczelnego Wodza.