Na pocz. 1942 liczebność Korpusu wynosiła ponad 3,5 tys. ludzi, co było bardzo bliską liczbą do planowanej wielkości dla pięciu batalionów. W ciągu tego roku Korpus prowadził walki z partyzantami na południu Serbii, nie umiejąc całkowicie ich zniszczyć. W zachodniej części Serbii wespół z żandarmerią, Niemcami i czetnikami K. Pećanaca zaatakował z powodzeniem partyzanckie bataliony Kosmaj, Valjevo i Suvobor, które przedostały się z obszaru Bośni. Jedynie osłabionemu batalionowi Valjewo udało się przebić przez linie przeciwnika. Pod koniec 1942 dotychczasowe dwanaście kompanii połączono w pięć batalionów, które 1 stycznia 1943 otrzymały oficjalną nazwę Serbski Korpus Ochotniczy.
W ciągu 1943 Korpus walczył z partyzantami w rejonie miejscowości Požarevac, Kruševac, Aranđelovac, Mačva, a także czetnikami płk. D. Mihailovicia. 15 maja Niemcy schwytali w Czarnogórze komendanta tamtejszych czetników mjr. Pavle Đurišicia wraz z 4 tys. jego ludzi. Przywódca czetników został wkrótce wysłany do obozu do Polski, ale zdołał zbiec i w listopadzie pojawił się w Belgradzie. Aresztowany przez Gestapo został wypuszczony na wolność pod warunkiem przyłączenia jego sił do Korpusu. P. Đurišić zaakceptował tę propozycję, a z jego czetników sformowano nowe pododdziały. Sam został zastępcą dowódcy Korpusu płk. K. Mušickiego.