Międzylesianie mieli także prawo łowić ryby wędkami i dwiema rodzajami sieci rybackich zwanymi „zabrodnie” i „kłomie” w rzece Wełna i w jeziorze Rogoźno, ale tylko stojąc na moście lub pomoście.
W XV wieku wieś ponownie lokowano na prawie magdeburskim, a treść zachowała się w dokumencie spisanym po łacinie. W 1441 burmistrz, rajcy oraz starsi cechów w Rogoźnie lokowali wieś Międzylesie wymierzając 3 łany sołeckie i 12 łanów kmiecych od granicy wsi Boguniewo do lasu Mokrzec oraz w głąb lego lasu na 4 stadia. Sołtys miał prawo mieć karczmę z 3 morgami (łac. „iuger”) roli, dwoma zagrodnikami, łąkę Chudowo, staw zwany „Kuszów Staw”; ma prawo do 1/3 opłat sądowych oraz do opłat od zajętego inwentarza (0,5 grosza od sztuki bydła, po 1 groszu od konia i po 4 denary od małych zwierząt). Ponadto sołtys miał prawo wybrać w lesie 100 drzew na barcie oraz w swoim ogrodzie mieć tyle barci (łac. „mellicapa”), ile zechce. Sołtys miał także prawo trzymać pastucha do bydła oraz hodować psy i ptaki myśliwskie (łac. „nisos accipitros”) i z nimi polować. W ramach obowiązków sołtys zobowiązany był do służby na koniu burmistrzowi, a w czasie pospolitego ruszenia musiał służyć z kuszą na koniu wartości dwóch kop groszy przy wozie wojennym, wystawionym przez miasto.