miał popierać dziedziczność tronu i wyznaczenie następcy za życia króla. Uważano go również za zwolennika sojuszu z Prusami. W 1789 roku sprzeciwiał się projektowi przekazania majątku biskupstwa krakowskiego Skarbowi Państwa, przy pozostawieniu biskupom dochodu w wysokości 100 tys. zł. 18 grudnia 1789 sejm powołał go na przewodniczącego deputacji opracowującej projekt prawa dotyczącego miast. 8 marca 1790 roku wszedł w skład deputacji do porównania ofiary dziesiątego grosza i podatków, będąc głównym autorem projektu podatkowego. 3 marca 1791 został członkiem deputacji dla księstw Kurlandii i Semigalii. Na sejmie bronił włościan przed egzekucjami żołnierskimi. Podczas dyskusji nad prawami miejskimi, przewidującymi dopuszczenie wszystkich obywateli miejskich z dziedziczną poseją do urzędów niezależnie od wyznania, zgłosił sprzeciw, ale wycofał się po uwadze króla, że przyznanie pierwszeństwa katolikom mogłoby zahamować napływ cudzoziemców oraz rozwój przemysłu i handluKatarzyna Bucholc-Srogos, Postawa polityczna biskupa Antoniego Okęckiego na sejmach stanisławowskich, w: Język. Religia. Tożsamość, V, Gorzów Wielkopolski 2012, s. 26-27..