Przykładem popularnej w PRL retoryki, z jednej strony egzotyzującej pochodzenie społeczności, a z drugiej podkreślającej jej związki z Polską, jest wypowiedź radiowa z 1969 o stroju jako „mieszance flamandzko-szkocko-ukraińsko-tureckiej gruntownie przetopionej w tyglu polskości”. thumb|left|Regionalny Zespół Pieśni i Tańca „Wilamowice” na rynku w Wilamowicach (lata 50. XX wieku) thumb|Regionalny Zespół Pieśni i Tańca „Wilamowice” na występie podczas V Ogólnopolskiego Festiwalu Folklorystycznego 1971 W okresie PRL strój zmienił swoją funkcję. Stał się przede wszystkim kostiumem scenicznym założonego w 1948 Regionalnego Zespołu Pieśni i Tańca „Wilamowice” i od 1987 również młodzieżowego „Cepelia Fil Wilamowice”, przestał natomiast być ubiorem codziennym mieszkanek miasteczka. Najmłodszymi kobietami chodzącymi na co dzień w stroju wilamowskim były urodzona w 1916 Elżbieta Balcarczyk i urodzona w 1917 Zofia Danek. Obie zmieniły sposób ubierania się (nazywano to „przebraniem się”) pod koniec lat 60. XX wieku. Spośród przedstawicielek pokolenia urodzonego przed I wojną światową, większość chodziła po wilamowsku do śmierci (przy czym zasady kompletowania strojów uległy wobec słabszej dostępności poszczególnych elementów znacznemu rozluźnieniu). Ostatnią taką osobą była Aniela Fox żyjąca w latach 1909–2002.