Skłodowskiej-Curie) powstał posterunek straży pożarnej;
25 sierpnia 1888 Górna i Dolna Wilda, dotychczas funkcjonujące jako odrębne gminy miejskie, zostały decyzją landratu poznańskiego połączone w jedną jednostkę administracyjną. 3 listopada 1899 władze Wildy postanowiły przyłączyć miejscowość do Poznania (choć wniosek o połączenie Jeżyc oraz Górnej Wildy i Dolnej Wildy z miastem złożyły już w 1871, jednak spotkał się on wtedy z odmową władz pruskich). Wilda stała się dzielnicą wraz z dwiema innymi podpoznańskimi wsiami o silnych wpływach bamberskich – Łazarzem i Jeżycami – dokładnie 1 kwietnia 1900. Nazwa ul. Granicznej na Łazarzu upamiętnia przebieg granicy między gminami Wilda i Łazarz sprzed 1900 (obszar ten w praktyce już wcześniej został oddzielony od Wildy torami kolejowymi).
Nowa dzielnica szybko stała się jednym z najbardziej „poznańskich” rejonów Poznania, stanowiącym o charakterze miasta. To tu współżyli pokojowo Polacy, Niemcy i potomkowie bamberskich osadników (w dzielnicy funkcjonowały dwie świątynie – ewangelicki zbór z 1904 przy Rynku Wildeckim oraz katolicki kościół Zmartwychwstania Pańskiego z 1926). 1 lutego 1913 powstaje drużyna harcerska im. Leszka Białego, która daje początek Hufcowi ZHP Poznań-Wilda im. Jana Kasprowicza.