folwark Wilda był jedynym folwarkiem miejskim, który charakteryzował się wysoką produkcją zbóż towarowych – głównie dla miejskiego przemysłu spożywczego, a po potopie szwedzkim browar folwarku wildeckiego był na rynku lokalnym jedynym konkurentem browarów miejskich. W początkach XVIII wieku splądrowana przez szwedzkie wojska Wilda popadła w zupełną ruinę. To wtedy władze Poznania i biskupstwo postanowili sprowadzić osadników z Bambergu. Pierwsi Bambrzy trafili na Wildę w 1747. W 1819 liczyła 459 mieszkańców (łącznie Górna i Dolna)Red. Jerzy Topolski, Dzieje Poznania, tom 2, PWN, Warszawa-Poznań, 1994, s. 222, .. Gwałtowny rozwój podpoznańskiej wtedy miejscowości przypada na wiek XIX: 1818 – przy Dolnej Wildzie powstała pierwsza szkoła (również dla dzieci z Łazarza); 1820 – dla księżnej Ludwiki Radziwiłł, żony namiestnika Wielkiego Księstwa Poznańskiego i właścicielki pałacyku myśliwskiego na Dębinie, wytyczona została Droga Dębińska; ok. 1825 – przy Drodze Dębińskiej powstał ogród rozrywkowy „San Domingo”, własność mistrza kominiarskiego Karola Dominika; 1895 – przy Dolnej Wildzie stanęła elektrownia gminy Wilda ze stacją pomp (obecnie jest to rejon Łęgów Dębińskich); 1897 – przy placu Bergera (dziś M.