W obrębie rodzaju wprowadzono podział na: sekcje prarodzicielskie – najstarsze, rozmnażające się płciowo i o prymitywnych cechach (np. Biennia, Dioszegia, Glacialia, Piesis, Primigenia); sekcje prekursorskie – pośrednie, o prymitywnym planie budowy, ze znaczną liczbą tetraploidalnych gatunków apomiktycznych (np. Arctica, Borealia, Erythrocarpa, Macrocornuta, Mongolica, Orientalia, Tibetana); sekcje pochodne – filogenetycznie najmłodsze, w większości apomiktyczne (np. Alpestria, Alpina, Calanthodia, Coronata, Erythrosperma, Oligantha, Palustria, Parvula, Taraxacum, Scariosa, Sonchidium).
Pomiędzy plejstocenem a holocenem doszło do powstania mieszańców, które dały początek większości współczesnych sekcji. Przypuszcza się, że niektóre grupy apomiktyczne mogły powstać bez jakiegokolwiek udziału procesów płciowych, wyłącznie na drodze mutacji i apomiksji (np. Hamata).
Nazewnictwo Rodzajowa nazwa naukowa Taraxacum pojawia się w piśmiennictwie średniowiecznym i pochodzi prawdopodobnie z arabskiego tharakchakon, co oznacza roślinę o gorzkim smaku.