Z panoramy autorstwa Jacoba Boydta z początku XVIII wieku wynika, że zamek węgorzewski był wówczas znacznie rozbudowany w stylu barokowym i położony na sztucznej wyspie między rzeką a kanałem. Miasto posiadało umocnienia bastionowe oraz sieć ulic o nieregularnym układzie, pokrywającą się z przebiegiem współczesnych ulic centrum. Na południe od zamku, w kierunku rynku, biegł kanał służący spławianiu drewna, który dzielił miasto na dwie części. mały|Panorama Angerburga (obecnie Węgorzewo) z początku XVIII w., autorstwa Jacoba Boydta, ukazująca miasto od wschodu z zamkiem, kościołem i zabudową nad rzeką. W 1729 roku na terenach dawnych ogrodów zamkowych wytyczono Nowy Rynek (obecnie Plac Wolności). Jeden z nich, murowany budynek parterowy z wystawką w dachu dwuspadowym, zachował się do dziś (Plac Wolności 13). W 1740 roku przy obecnej ulicy Pionierów wzniesiono koszary dla 100 kirasjerów, a w tym samym czasie pojawiły się bruki na częściach ulic oraz lampy oliwne (1730). W 1733 roku rozpoczęto wymianę gontowych i słomianych dachów na dachówkę, a w 1740 roku oddano do użytku miejski wodociąg, zaprojektowany przez Jana W. Suchodolca i hydraulika Sacka.