Podstawowym zastosowaniem Kettenkradów był transport zaopatrzenia i amunicji w trudnym terenie. Stosowano je również jako lekkie ciągniki artyleryjskie. W oddziałach powietrznodesantowych, holowały działa bezodrzutowe 10,5 cm Leichtgeschütz 40. W jednostkach górskich – działa górskie 7,5 cm Gebirgsgeschütz 36. Stosowano je także jako pojazdy łącznikowe. Oddziały łączności wykorzystywały je do układania kabli telefonicznych. Używały je oddziały zwalczające partyzantkę na tyłach frontu wschodniego. Uzbrojone wersje, stosowane były przez Luftwaffe do ochrony lotnisk. Używano ich tam także do holowania samolotów.
Kettenkrady są uważane za jedne z najbardziej uniwersalnych pojazdów Wehrmachtu. Zdobyczne egzemplarze były także masowo wykorzystywane przez armie aliantów.
Konstrukcja Napęd stanowił 4-cylindrowy silnik gaźnikowy, czterosuwowy, chłodzony cieczą, o pojemności skokowej 1478 cm³ i mocy 36 KM przy 3400 obr/min. Skrzynia biegów była mechaniczna, z trzema biegami do przodu i jednym do tyłu oraz reduktorem, podwajającym liczbę przełożeń. Skręty były wykonywane poprzez odchylenie przedniego koła, a przy większym wychyleniu dodatkowo hamulce bębnowe hamowały jedną z gąsienic, powodując zacieśnianie skrętu.