Przykładami sideroforów produkowanych przez mikroorganizmy są: chinolobaktyna – Pseudomonas fluorescens ferrichrom – Ustilago sphaerogena, enterobaktyna – Escherichia coli, bacillobaktyna – Bacillus subtilis, ferryoksamina B – Streptomyces pilosus, fusarynina C – Fusarium roseum, jersiniobaktyna – Yersinia pestis, wibriobaktyna – Vibrio cholerae, azotobaktyna – Azotobacter vinelandii, pseudobaktyna – Pseudomonas B 10, erytrobaktyna – Saccharopolyspora erythraea, nokardamina – Pseudomonas stutzeri piowerdyna – Pseudomonas aeruginosa piochelina – Pseudomonas aeruginosa oraz Burkholderia cepacia pseudomonina – Pseudomonas fluorescens i inne.
Zastosowanie w medycynie Strategia konia trojańskiego Chorobotwórcze bakterie bytujące w organizmie ludzkim muszą przetrwać w środowisku, gdzie żelazo jest związane z białkami, takimi jak hemoglobina, transferyna, laktoferyna i ferrytyna. Niezwiązane żelazo występuje w bardzo niskich stężeniu około 10-24 mol/l. W takich warunkach efektywne siderofory odgrywają dużą rolę w przetrwaniu bakterii.