Pod koniec XIX wieku władycy starali się o zapewnienie opieki duszpasterskiej greckokatolickim emigrantom z Zakarpacia i wschodniej Słowacji, którzy licznie osiedlali się wówczas w USA i w Kanadzie. Na przełomie XIX i XX wieku doszło do madziaryzacji życia eparchii; proces ten nasilił się przed samą I wojną światową za sprawą madziarońskiego władyki Stefana Nováka. Do cerkwi i szkół cerkiewnych wprowadzono wtedy język węgierski, cyrylicę zastąpiono alfabetem łacińskim, wprowadzono kalendarz gregoriański. W początkach XX wieku eparchia liczyła 160 tys. wiernych, 212 księży, 190 parochii, 190 cerkwi, 25 czasowni, prowadziła 24 szkoły parafialne z 28 tys. uczniów, szkołę średnią dla chłopców i seminarium teologiczne. W tym czasie spory odsetek grekokatolików stanowili już Słowacy.