np. зять – ziat´, швець – szweć. W przypadku połączenia ль znaku zmiękczenia nie stawia się; np. сільський – silśkyj, льох – loch., I iWyłącznie w przypadku połączenia ьо: io; np. нього – nioho. Ю юЮ ю [], [] Û û Ju ju, iu, u Я яЯ я [], [] Â â Ja ja, ia, a’’ –Nie wymawia się; służy jako rozdzielnik modyfikujący znaczenie następującej litery є, ї, ю lub я. ’(apostrof) –Pomija się; np. від'їхати – widjichaty, зів'ялий – ziwjałyj.
Historia Początki Początkowo do zapisu języka ruskiego, protoplasty późniejszego języka ukraińskiego, używano cyrylicy w wersji cerkiewnosłowiańskiej. Miało to związek z faktem, iż język cerkiewnosłowiański odgrywał częściowo rolę języka literackiego, a przynajmniej wywierał nań znaczący wpływ. Ponieważ fonetyka ruska różniła się od cerkiewnosłowiańskiej, występowały liczne niekonsekwencje i niejednoznaczności pisowni. Standard pisowni ustalił się dopiero w roku 1619 z chwilą wydania gramatyki Melecjusza Smotryckiego. Wprowadził on do użytku charakterystyczną tylko dla alfabetu ruskiego literę ґ na oznaczenie dźwięku []. Jednocześnie od XVII w. równolegle, choć rzadziej, korzystano z alfabetu łacińskiego.