skonstruował własnego pomysłu przyrząd do badania smarów i wykonał za jego pomocą liczne próby i doświadczenia. W końcu lat 80. XIX wieku podjął problematykę rodzącej się techniki lotniczej. W 1889 r. przeprowadził w Moskwie fun­damentalne eksperymenty badając opory i siłę ciągu śmigieł lotniczych. O randze prowadzonych przez niego ba­dań świadczyć może i to, że ich wyniki prezentowano również na IV Międzynarodowym Zjeździe Nauko­wej Komisji Żeglugi Powietrznej w Petersburgu (16- 22.08.1904 r.). W roku 1885 został członkiem, a w 1889 prezesem Rosyjskiego Towarzystwa Technologicznego. Najbardziej znaczącą jego pracą okazało się studium kosmologiczne, które wydał najpierw w jęz. francuskim, pt. Hypothese cinematique de la gravitation universelle en connection avec la formation des elements chimiques (Paris 1888), które rozesłane do wielu uczonych europejskich spotkało się z pozytywnym przyjęciem i zainteresowaniem. Wysunął w niej hipotezę istnienia niewielkiego efektu termicznego zmieniającego orbity obiektów krążących wokół Słońca, znanego jako efekt Jarkowskiego. W 1889 wydał w języku rosyjskim jej rozszerzoną i pogłębioną wersję pt.