Kiedy gen. Victoriano Huerta obalił Francisco Madero, a następnie nakazał jego zamordowanie w lutym 1913 r., Zapata i jego ludzie przybyli na przedmieścia Meksyku, ale nie zgodzili się przyłączyć do oddziałów Huerty. Z tego też powodu Huerta nie mógł rzucić wszystkich swoich sił do walki z powstańcami na północy (dowodzonymi przez Venustiano Carranzę i Pancho Villę). Carranza i Villa zdołali zgromadzić dość dużą liczbę ludzi pod swymi rozkazami a następnie zmusili dyktatora do opuszczenia kraju w lipcu 1914 r.
Zapata wiedział, że stronnicy Carranzy (nazywani konstytucjonalistami) obawiają się go. Zapatyści w tym czasie urośli w siłę, i to nie tylko militarnie, ale także udało im się przyciągnąć do swojego obozu ludzi spoza swego środowiska. Na przykład Antonio Díaz Soto y Gama, który stał się teoretykiem zapatystów i odpowiadał za ich oblicze programowe, a następnie założył partię ludową. Zapata po dojściu do władzy konstytucjonalistów, starał się ich przekonać do zaakceptowania Planu de Ayala i ostrzegł ich, że w razie odmowy będzie kontynuował swoją walkę aż do momentu spełnienia jego żądań.