Powinność wskazanego zachowania jest tu zależna od przyjęcia określonego celu, czego nie zakłada modelowa norma postępowania.
Norma a reguła sensu Normy postępowania należy również odróżnić od reguł sensu czynności konwencjonalnych. Reguła sensu wyznacza warunki rozpoznawania określonego zachowania jako czynności konwencjonalnej danego rodzaju, natomiast norma postępowania nakazuje albo zakazuje adresatowi określonego zachowania.
Ta sama czynność konwencjonalna może być przedmiotem regulacji normatywnej, ale reguła określająca, kiedy dana czynność została dokonana, i norma nakazująca albo zakazująca jej dokonania pełnią odmienne funkcje.
Obowiązywanie normy postępowania Samo sformułowanie normy postępowania nie przesądza o jej obowiązywaniu. W analizowanej tradycji teoretycznej wyróżnia się różne podstawy przypisywania normie mocy obowiązującej.
Mówi się w szczególności o:
uzasadnieniu tetycznym – związanym z ustanowieniem albo uznaniem normy przez podmiot, którego szczególna pozycja społeczna, autorytet, moc albo kompetencja uzasadnia dawanie mu posłuchu; uzasadnieniu aksjologicznym – związanym z dodatnią oceną zachowania nakazanego albo jego skutków bądź ujemną oceną zachowania zakazanego albo jego skutków; obowiązywaniu behawioralnym – wiązanym ze społeczną skutecznością normy.