Ruiny domostw odnaleziono w 1957, kiedy budowano szkołę.

Następna wioska powstała dwa wieki później, na południowym wschodzie. Nazwano ją Sandavágur, co po przetłumaczeniu na język polski oznacza „Piaszczysty Strumień”. Świadectwem wikińskiej przeszłości tej miejscowości jest kamień runiczny odnaleziony w 1918, w którym Torkil Onundarson żyjący w XII wieku stwierdził, że jest pierwszym mieszkańcem tej ziemi.

Trzecia osada, Bøur powstała na przełomie XIII i XIV wieku, a pierwszym świadectwem na jej istnienie jest „Psi List”. Ulokowano ją w pobliżu Sørvágur. Prawdopodobnie w tym momencie mieszkańcy Sørvágur przenosili się już na południe pomiędzy rzeki Stórá i Kirkjuá. Niewiele po Bøur zaczęła rozwijać się Gásadalur, założona najprawdopodobniej około XIV wieku, na zachodnim krańcu wyspy odcinając się od pozostałych osad łańcuchami górskimi. Kolejną XIV-wieczną osadą jest Miðvágur, dziś największa osada wyspy. Zbudowano ją po drugiej stronie jeziora Sørvágsvatn.