Benin wyszedł z okresu stagnacji za króla Akenzui I (ok. 1713-1735), najbogatszego króla w dziejach państwa. W 1726 r., dzięki zniesieniu zakazu wywozu niewolników-mężczyzn, kraj wzbogacił się. Wprowadzono nowe święta i ceremonie z rozdawaniem darów. W Beninie zapanował pokój. Za rządów Eresonyena (ok. 1735-1750) nadal trwała pomyślna sytuacja w kraju. Przeprowadził wyprawę na zbuntowane silne państwo Agbor, zakończoną sukcesem. Kolejni władcy kontynuowali politykę wojenną.
Rok 1897 jest przełomowy w dziejach Beninu. Doszło wtedy do konfliktu zbrojnego z Wielką Brytanią. Brytyjczycy traktowali Benin jako główną przeszkodę w rozszerzaniu ich władzy w stronę rolniczego wnętrza zachodniego afrykańskiego wybrzeża. Sprowokowali Benijczyków, by dostać powód do wojny. W styczniu 1897 kapitan James Robert Phillips i jego oddział otworzył przedstawicielstwo handlowe w Beninie, kiedy król Ovonramwen i jego lud celebrowali coroczny okres święta Igue. Goście z zewnątrz nie byli w tym czasie mile widziani. Zachęcali posłów, by odłożyli wizytę na dwa miesiące. Posłowie odmówili, co było powodem zajścia. Zostali oni zmasakrowani, kilkoro z nich uciekło. To zdarzenie otrzymało nazwę „masakra benińska”. 9 lutego 1897 r. brytyjskie siły, którym dowodził admirał Harry Rawson, rozpoczęły zwycięski atak na Benin. Walki trwały przez 8 dni.